ಅಭಿಮಾನಿ

ಅವಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಏನೂ ಬರೆಯಬಹುದು… ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. 
ಆದರೆ ಬರೆಯಲು ಕೂತಾಗ ಅವಳೇ ನನಗೆ ಸಾಮಗ್ರಿಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. 
ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಅಲ್ಲ. ಈ ಜಗದ ಸಾವಿರಾರು-ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕೈಗಳಿಗೆ ಅವಳೇ 
ವಸ್ತುವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹೃದಯ, ಗೆಳತಿ, ಸಂಗಾತಿ, 
ಸಖಿ..
 ನಾನು ಇವಳನ್ನು ನೋಡುವ ಮೊದಲು ನಾನು ನಾನಾಗಿದ್ದೆ. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ 
ಹುಡುಗ. ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಸ್ತ್ ಮಜವಾಗಿತ್ತು ಲೈಫು. ಇವಳ
 ಪರಿಚಯವಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಸಲ ನಾನು ಯಾಕೋ ಮೊದಲಿನಂತಿಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. 
ಅನಿಸಿಕೆ ಹಾಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ನನಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಇವಳ ಸಂಗಕ್ಕೆ ಬಂದ
 ಎಷ್ಟೋ ಕೈಗಳು ರಚಿಸಿದ ಸಾಲುಗಳು ನನಗೀಗ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿದವು. ಅವರ
 ಉತ್ಸುಕತೆ, ವಿರಹ, ಪ್ರೇಮ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸಿತು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದ 
ಮೇಲೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಅಪ್ಸರೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಲತೆ, ಹಂಸ, ಕೋಗಿಲೆ, ನವಿಲುಗಳು
 ಹೋಲಿಕೆಗೆ ಬಂದವು. ಇವಳ ಸುತ್ತುವ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ ನನ್ನಾಕೆಯ ಚೆಲುವೆಗೆ 
ಚುಚ್ಚುವ ದುಂಬಿಗಳು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಅದು ಸ್ನೇಹವಾಯಿತು.
 ನಂತರ ಪ್ರೇಮ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮಧುರವಾದದ್ದು ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. 
ಅದು ಈಗಲೂ ಮಧುರವಾದದ್ದು ಕೂಡ. ಅವಳ ನಗು ಮುಖ ನನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗಲು
 ಸೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಸೆಳೆತ ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅವಳು ಮುನಿಸಿಕೊಂಡರೆ,
 ಸಣ್ಣ ಹುಸಿಕೋಪ ತೋರಿದರೆ ನಾನು ನನಗೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗೆ
 ಅವಳ ಹುಸಿಕೋಪದ ಮುಖ ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು. ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಆನಂದಗೊಂಡಿದ್ದೆ.
 ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳ ಮುಖ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನ್ನ ತಲೆ ಮೇಲೆ
 ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಲೆ ಕೂದಲನ್ನು ಕೆದರಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ’ಹೇ ಛೇ‘, ಅಂದಾಕ್ಷಣ
 ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ನಗು ನನಗೆ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೇನ? ಇಲ್ಲ. ಅವಳೆಂದರೆ ಸಂತೋಷದ
 ಭಂಡಾರ. ಅಪಾರ. ಆದರೆ ವಿಧಿಯ ಎಣಿಕೆಯೆ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆ ಭಂಡಾರ ಈಗ 
ಬೇರೆಯವರ ಸ್ವತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ನನಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನ ಮಾತ್ರ
 ಇಂದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
 ಅವಳ ನೆನಪು ಎಂದಿಗೂ ಹಸಿರು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ. ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಬೇರೆ ಕೈಗಳ ಹೃದಯಗಳಿಗೆ.